Sjálfbær þróun
Hugtakið sjálfbær þróun á rót sína að rekja til skýrslunnar „Our Common Future“ frá 1987 á vegum Sameinuðu þjóðanna. Það lýsir þróun þar sem þarfir okkar á líðandi stundu eru uppfylltar án þess að skerða möguleika síðari kynslóða til að uppfylla sínar.
Hámark sjálfbærrar vinnslu
Fyrir hvert jarðhitasvæði eru til mörk sem kölluð eru hámark sjálfbærrar vinnslu. Sé vinnsla undir þeim má viðhalda henni mjög lengi, en vinnslu yfir mörkunum er ekki hægt að viðhalda til langframa. Mörkin eru háð þeirri vinnslutækni sem beitt er og geta því breyst með tíma.
Til að ákvarða hvort nýting sé sjálfbær þarf að setja tímamörk; í tilviki jarðhita hefur verið talið eðlilegt að miða við 1–3 aldir. Reynsla og rannsóknir hafa sýnt að jarðhitakerfi geta endurheimt fyrra ástand séu þau hvíld eftir tímabil ágengrar vinnslu.
Dæmi
Laugarnessvæðið í Reykjavík er gott dæmi um jarðhitakerfi sem náð hefur þokkalegu jafnvægi við verulega vinnslu. Geysissvæðið í Kaliforníu er aftur á móti dæmi um ósjálfbæra vinnslu, þar sem uppsett afl var komið í um 2000 MW um 1985 og draga varð verulega úr vinnslunni.